Op zondag 7 oktober 2007, feest van Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans, hebben we het 20-jarig bestaan gevierd van de aan haar toegewijde bootkapel met de naam Christina, aangemeerd aan de Calandkade in Den Haag.

Een groep gelovigen uit Den Haag en omgeving hebben 20 jaar geleden een kapel gebouwd op een binnenvaartschip, onder leiding van pater R. de Merode. Waarom een kapel bouwen op een rijnaak, terwijl er toch al kerken en kapellen genoeg zijn? Heel eenvoudig: toen Pater Krekelberg stierf viel voor een groep gelovigen het bijwonen van de Tridentijnse H. Mis weg en hebben sommigen onder hen contact opgenomen met de Priesterbroederschap Sint Pius X. Een kerkgebouw vinden was niet evident. Iemand uit de gelovigen, een gewezen schipper, stelde voor een schip om te bouwen tot kapel met de nodige ruimten voor catechismusonderricht en verblijf voor de priester. En dat idee is uitgewerkt. Men heeft dan een rijnaak aangekocht die juist uit circulatie ging, en met vereende krachten heeft men er een waardig gebedshuis ter ere van O.L.V. van de Rozenkrans in gebouwd. Ondertussen is dat kleine groepje uitgegroeid tot een mooie geloofsgemeenschap. Vele pioniers zijn reeds heengegaan naar het Vaderhuis. Meerdere jonge families met kinderen hebben hun plaats ingenomen. De rijnaak van 58 m lang begint stilletjes aan te klein te worden. De Goddelijke Voorzienigheid gaf onlangs het teken, uit te zien naar een adequate oplossing voor een grotere en aangepaste gelegenheid, aangepast aan de toekomst. De stad Den Haag wil de Calandkade vernieuwen en het heet dat daar dan geen plaats meer is voor dat grote schip. Dus zijn we nu ernstig op zoek om een kerk te vinden. En dat bereiden wij uiteraard voor met gebed. Bidt en gij zult verkrijgen, zoekt en gij zult vinden. Naar de benedictijnse regel, hoort men eerst te bidden alvorens te werken. Wij zullen de juiste behuizing vinden als we voldoende met vertrouwen gebeden hebben. Vandaar dat we een rozenkranskruistocht organiseren om dit gebed vorm te geven. En het spreekt vanzelf dat ook u uitgenodigd bent hieraan deel te nemen. Ieder tientje van de Rozenkrans tot deze intentie is welkom. Men biedt het de Moeder Gods met vertrouwen aan en Zij zorgt dan voor de rest.

We mochten deze verjaardag van 20 jaar 'kerken' op de boot niet ongemerkt voorbij laten gaan. Een dankmis mocht minstens opgedragen worden voor al die jaren dat velen onder ons er hun zondagsplichten konden vervullen en er de sacramenten toegediend krijgen van doopsel, vormsel en huwelijk. Anderen hebben er als laatste Mis de Requiemmis gehad. Wat al genaden en mooie momenten doorgebracht voor het Allerheiligste Sacrament!

Terwijl zaterdags de boot opgetooid werd voor zijn verjaardag, bereidde een andere ploeg het eten voor. Op zondag werd dan de Hoogmis opgedragen als dankmis. Het mag vermeld worden, dat de celebrant pater Carlo de Beer was. Hij is niet alleen de eerste Nederlandse priester in onze Broederschap, maar hij heeft nog als leek meegewerkt aan de opbouw van de kapel op de boot. Na de H. Mis hebben we dan een Rozenhoedje gebeden voor het uitgesteld Sacrament. Daarna zijn we allen naar de feestzaal getrokken voor een feestmaal met alles erop en eraan. Eerst werd ons koffie met broodjes en gebak aangeboden. Dan volgde er een goed verzorgde receptie en nadien een banket met drie gangen. Ondertussen werd het geheel opgeluisterd met klassieke life-muziek en werden er beelden getoond van 20 jaar parochiewerken. Tussendoor werden de kinderen opgevangen met spel en lied. Een loterij was zodanig georganiseerd dat bijna iedereen met enkele prijzen naar huis kon gaan. Nog enkele toespraken en brieven van de verontschuldigde paters en leken. Twee vlijtige werksters werden in de bloemetjes gezet alvorens de dag af te sluiten met de zegen van de Overste van Nederland, Pater Wegner. Eenieder vond het een geslaagde verjaardag. Het was een echte familiedag. De familie van God. Of niet?

Uittreksels uit ingezonden en voorgelezen brieven van afwezige priesters en leken

Dierbare Gelovigen, en beste Vrienden,

(...) Pater Verlinden nodigde mij uit om de Dankzeggingsmis, op het feest van O.L.V. v/d H. Rozenkrans, 7 okt. a.s., op te dragen. Ondanks zijn vriendelijke aandringen, en mijn sterk verlangen om samen met u allen onze dankzegging op te dragen aan het Altaar van Jezus, ben ik door de plichten van mijn apostolaat verhinderd. Niettemin zal ik met hart en ziel, in gebed en in geest, verenigd zijn met jullie allen op deze feestdag.

Ik schrijf jullie dus vanuit Bretagne, een land befaamd zoals de uwe, voor haar onverschrokken zeemannen die vijf eeuwen lang al de zeeën van de wereld hebben afgezeild. Hun verhalen en avonturen vullen rijen boekdelen die ons geboeid hebben, jaren lang in onze jeugdtijd. Vandaar dat uw dienaar, op een zekere Pinksterdag van 1987, het waagde om een bepaald voorstel te doen aan een klein groepje Haagse gelovigen die vroom naar de H. Mis kwamen op die zondagavond in Hotel Gouden Wieken. Ik dacht bij mijzelf dat het idee van een kerkboot niet vreemd zou opvallen bij de afstammelingen van geduchte zeemannen: met Gods genade zal het voorstel goed overkomen, en het project zal lukken. En warempel ja, twee maanden later kwam de boot aan in Den Haag, net zoals de Sint: vanuit Rotterdam!! Onmiddellijk werd er aan gewerkt, en vlijtig.

Op de eerste zondag van het Advent 1987, werd de eerste H. Mis op de Kerkboot O.L.V. van de H. Rozenkrans opgedragen. Eindelijk thuis!

En nu de toekomst. Binnen kort zullen jullie de haven moeten ingaan, en voor goed aan de wal stappen. Dat vraagt veel genade en vastberadenheid; een sterk vertrouwen in de bovennatuurlijke Voorzienigheid Gods. Daarom wil ik niet afscheid nemen met jullie allen, zonder te beloven dat ik gaarne een H. Mis wil opdragen uit dankbaarheid voor de kostbare genaden die jullie hier op de Kerkboot gevonden hebben tijdens die twintig verlopen jaren, en om sterkte en heilige hoop voor de toekomst.

Een in gebed met u allen, en Gods zegen over u afsmekend, verblijf ik, in Christus Jezus en Maria,

Uw Pater de Merode.

---

Dames en Heren,

(...) Ik verenig mij met u vandaag, en met u dank ik God voor alle genade die Hij ons gegeven heeft door de jaren, door zo veel H. Missen en andere geestelijke activiteiten op de boot. Het was door uw edelmoedige samenwerking dat de boot een waardige woonplaats voor de Zoon van God werd. De volgende jaren zullen een nieuwe fase van de Haagse kapel brengen, en het succes ervan hangt van dezelfde edelmoedige samenwerking af.

Ik wens u dus nog meer edelmoedigheid en inspanning samen met paters Verlinden en de Beer, en ben zeker dat hierdoor God voor u weer zal zorgen, met nieuwe gelegenheden om Hem in een waardige plaats te aanbidden.

Met mijn gebeden en priesterlijke zegen,

Brendan Arthur, FSSPX.

---

Zeer Eerwaarde Priesters, geliefde zusters en broeders van de geloofsgemeenschap St. Pius X,

(...) In deze 20 jaren hebben wij allen zoveel genade ontvangen! Een ieder weet dit voor zichzelf wel vast te stellen. Ook al moeten wij allen ons best doen om onze zondagsplicht te vervullen, gezien het feit dat niemand van ons op loopafstand van deze kerkboot woont, toch is het voor ons allen ongetwijfeld een reddingsboot geworden! Wij zijn letterlijk en figuurlijk in de boot genomen met de geliefde hemelse Familie!

Wat een rijkdom, nooit genoeg te waarderen. Daarom vandaag onze danbaarheid aan onze hemelse Begeleiders die ons, ondanks de huidige crisis in de Kerk, het voor ons een gezegende tijd maken.

Een Zalig Liefdefeest toegewenst! Hartelijke groeten,

Mejuffrouw M.A. Alders

Enkele getuigenissen.

Het zullen vijf of zes grote zakken aardappelen zijn geweest, die ik zag liggen in de gang bij huize Janmaat-Schätzle. 'Waar zijn die voor?' vroeg ik. 'Voor het kerkfeest' was het antwoord. Al vrij snel had ik helemaal zelf bedacht dat die aardappelen tezijnertijd waarschijnlijk ook geschild zouden moeten worden, dus bood ik aan te helpen.

De zaterdag voor het kerkfeest, na de Mis, zouden we het eten voorbereiden in de keuken van Mykonos, een Grieks restaurant in Wateringen. Een beetje reclame voor dit restaurant is hier wel op zijn plaats, gezien de vriendelijkheid en de gastvrijheid waarmee de eigenaars hun keuken hebben laten overnemen door een aantal amateur-koks. Het werd al snel duidelijk dat sommigen wat meer ervaring hadden dan anderen in het klaarmaken van grote hoeveelheden eetbaar voedsel, maar dat hindert niet.

Zondag was het zover. De boot was mooi versierd. Er hing een mooie grote rozenkrans van hortensia's voorin de kerk en de Mis was goed bezocht. Toevallig maakte ik deel uit van het meerstemmige koortje, dat voor de gelegenheid een aantal liederen had ingestudeerd. Negen uur boot-tijd, dat wil zeggen kwart over negen normale tijd voor sommigen onder ons... waaronder ik, hadden we afgesproken nog een laatste poging te wagen ons meerstemmig gezang niet meerstemmiger te laten klinken dan de bedoeling was. Met speciale feestdagen, helpen we de kerkgangers graag met het brengen van een extra offertje door ze naar onze gezangen te laten luisteren, al moet ik zeggen dat we - volgens mijn bescheiden mening - toch al een stuk minder beroerd klinken dan toen we net begonnen. Onze dirigent Michaël heeft een engelachtig geduld.

Na de Mis en de zang, was er het Lof, wat ik helaas heb moeten missen, omdat ik geholpen heb om het eten van Mykonos naar de feestzaal te vervoeren.

Toen we aankwamen bij de feestzaal, begonnen ook de eerste gasten binnen te druppelen. Het feest zelf heb ik voornamelijk in de keuken doorgebracht. Wat ik overigens niet vervelend vond. Om de waarheid te zeggen, ben ik niet zo dol op grootschalige recepties, feesten en dergelijke. Het kleinschalige van een keuken waar ik ook nog wat te doen heb, al is het maar andere mensen voor de voeten lopen, is voor mij in zulke gevallen net wat ik nodig heb. Veel mensen hadden gehoor gegeven aan de oproep om een taart of iets dergelijks te bakken, dus hadden we veel lekkers voor bij de koffie. Terwijl in de keuken de voorbereidingen werden getroffen voor het buffet, werden in de feestzaal een aantal speeches gehouden.

Ondertussen kwamen er meer en meer gasten binnen, waaronder ook veel vrienden uit België. Er was een tombola met een mooie bijbehorende prijzentafel. De kinderen hadden goed hun best gedaan om lootjes te verkopen. Diezelfde kinderen hadden ook een optreden met een kabouter die in het orgel schijnt te wonen en - heb ik het goed gehoord - dat hij af en toe aan de draadjes knaagt? Hij hield in ieder geval wel van gebak en liet ons zien hoe kabouters van een taartje kunnen smullen.

Toen was het tijd om te eten. Dol als ik ben op de Indonesische keuken, was ik blij om te zien hoe ook de familie Oosthoek het één en ander had klaargemaakt.

Tijdens het eten was er een diapresentatie van twintig jaar boot. Twintig jaar geleden zat ikzelf in de eerste klas van de middelbare school en had ik nog nooit van de Pius X Broederschap gehoord, laat staan dat ik kon bedenken dat er op dat moment aan een kerkboot werd gewerkt. Het was grappig om mijn vrienden als klein grut te zien. Paters en gelovigen, bruiloften, dopen en andere festijnen vlogen bijna net zo snel voorbij als de afgelopen twintig jaar misschien voor uw gevoel voorbijgevlogen zijn.

Nog steeds wordt er gedroomd van een echte kerk. Aan de boot zult u dierbare herinneringen hebben en ergens zal het pijn doen om er afscheid van te nemen. Een afscheid dat waarschijnlijk niet al te lang meer zal duren, aangezien we de ligplaats niet meer heel lang zullen kunnen gebruiken. Een nieuwe locatie voor de boot of een nieuwe kerk hebben we nog niet, maar ik vertrouw erop dat God een biddende gemeenschap niet in de steek laat, dus laten we vooral dat zijn: een biddende gemeenschap.

---

Vorige week was het feest van de Heilige Rozenkrans en het 20 jaar bestaan van onze Kerkboot. We begonnen de feestdag met een Mis met drie heren in witte gewaden. Daarna een mooi Lof met het rozenhoedje. Toen dat afgelopen was, ging iedereen naar de feestzaal. Er waren in totaal 5 Priesters gekomen en er kwamen ook 3 monniken. Ik vond het wel jammer dat Pater Arthur er niet bij kon zijn. De oude schipper van de boot was er ook bij met zijn vrouw. Toen gingen sommige kinderen loten verkopen voor de tombola, andere kinderen gingen buiten spelen met de Broeder, Pjotr en Els. De kinderen mochten op het podium een lied zingen met de titel "En de Boot kwam in Den Haag aan". Het was heel leuk en de Broeder ging weer zijn kabouteract doen, dat was lachen!! Toen werd het koud buffet geopend. Daarna kwamen we weer binnen voor het warm buffet en dat was ook heel erg lekker. Er was b.v. kip in champignonsaus, rollade in portsaus, groenten, nasi, salades, stokbrood en kroepoek. De mensen die dit allemaal hebben gemaakt, hebben heel erg hun best gedaan!!! Voor de kinderen waren er pannenkoeken. Toen begonnen we met de tombola en ging Celine de lootjes trekken. Ik heb 2 dingetjes gewonnen. Toen was het tijd voor een toetje. Ik schepte een beetje te veel toetje op, want ik vond het er allemaal erg lekker uitzien, maar mijn ogen waren groter dan mijn maag! De avond eindigde rond 21.00 uur en het was een hele leuke dag geweest!!!

Door Michael de Beer, 10 jaar

---