De Priesterbroederschap St. Pius X

Korte historische schets 1988-2006

1987

Op 11 november, precies 13 jaar na de eerste apostolische visitatie van 1974, arriveerden kardinaal Gagnon en monignore Perl in Ecône. Tijdens een marathonvisitatie tot de 9de december visiteerden zij de drie Europese seminaries, kapellen, het moederhuis, groepen priesters, scholen, conventen, retraitehuizen; zij trokken Frankrijk door van boven tot onder, evenals Zwitserland en Duitsland. In het Book of Honor, het eregastenboek, schreef kardinaal Gagnon een getuigenis van bewondering voor het werk dat er in het seminarie verricht werd.

Op 8 december, feest van de Onbevlekte Ontvangenis, assisteerde kardinaal Gagnon pontificaal de H. Mis, gecelebreerd door aartsbisschop Lefebvre tijdens welke 27 seminaristen hun eerste geloften in de Priesterbroederschap St. Pius X aflegden. Aldus woonde de door de Heilige Vader persoonlijk uitgekozen gedelegeerde een H. Mis bij, gecelebreerd door een "gesuspendeerde" bisschop, die leden ontving in een "afgeschafte" congregatie die "officieel" niet bestond.

1988

Op 5 januari bood kardinaal Gagnon een geheimzinnig, 39 bladzijden tellend rapport aan de paus aan, waarvan nooit een kopie aan ons werd gestuurd. Op 2 februari kondigde de aartsbisschop in Flavigny voor televisiecamera aan, dat hij op 30 juni van dat jaar drie bisschoppen zou wijden.

Ons Australische Holy Cross-seminarie opende haar deuren op het feest van Sint Jozef (19 maart) met 14 seminaristen.

Rome was bang. Na een voortdurend komen en gaan van onderhandelingen werd op 5 mei een vaag en onduidelijk protocol ondertekend. Daags daarna ontdekte de aartsbisschop dat het geen zekerstellingen bevatte dat de voorwaarden prompt zouden worden vervuld, en hij besloot door te gaan met de voorbereidingen voor het wijden van hulpbisschoppen. Het betekende voor de traditie een overlevingsoperatie, absoluut gerechtvaardigd door de onrechtvaardige vervolging van gelovige katholieken en het verraad van het geloof door Romeinse autoriteiten.

Ecône, 29 juni. Tijdens de priesterwijdingen legden de twee getrouwe bisschoppen plus 173 priesters uit alle delen van de wereld de wijdelingen de handen op. Nog diezelfde avond deed Rome een laatste poging om de bisschopswijdingen te voorkomen door een chauffeur met een glanzende zwarte Mercedes te sturen om aartsbisschop Lefebvre onmiddellijk mee te nemen naar Rome.

Op 30 juni waren 8000 gelovigen getuige van de historische consecratie van vier katholieke bisschoppen om het werk van mgr. Lefebvre te continueren. Deze heldhaftige daad maakte hem, mgr. De Castro Mayer en de vier jonge prelaten tot de eerste geëxcommuniceerden van het naconciliaire tijdperk. Dezelfde redenen waarom de Kerk hem tot aan de dood van paus Pius XII genereus beloonde waren nu de oorzaak van zijn veroordeling door de Nieuwe Kerk. Onze bisschoppen kregen geen vakantie. Zij vertrokken onmiddellijk op lange vormselreizen.

In de maanden die op zijn wijding volgden bezocht monseigneur Williamson Groot Brittannië, Ierland, Zuid Afrika, Zimbabwe, Nieuw Zeeland, Australië en Hawaii.

Met het verse Chrisma (H. Olie) van de wijding nog op zijn handen bereisde mgr. Fellay Azië en Australië. Hem viel een verrassende ontvangst te beurt in Palayankottai in India, waar het verkeer stil werd gelegd voor de plechtige processie waarbij hij rondgereden werd op een triomfwagen van een verbluffende vorm, zoiets als de troon van een Indiase maharadja, vergezeld door een groep muzikanten en vuurwerk. De plaatselijke bevolking was zeer gecharmeerd. De modernistische bisschop helemaal niet. Daarom zette deze de locale politie onder druk om de vormselceremonie te verbieden. De bisschop moest in het huis van enkele protestantse mensen vluchten, maar kreeg uiteindelijk toch toestemming om enkele minuten de kapel te bezoeken, geëscorteerd door de politie. Tot zover gaat dus de naconciliaire tolerantie en de naconciliaire vrijheid van godsdienst!

Het seminarie van Winona, Minnesota, werd op 8 oktober geopend. In Australië inaugureerden onze zusters een klooster te Sydney.

Op 27 oktober verloor pater Marchal, een van onze jonge priesters, het leven in een ongeval met de auto. In zijn seminarietijd wijdde hij zichzelf aan de voorbereiding van een boekje The Society of Saint Pius X; A Work of the Church (de Priesterbroederschap St. Pius X, een werk van de Kerk). Hij oefende zijn apostolaat uit in Londen en in Lourdes en schreef nog een ander boek over het verzet van de aartsbisschop.

Op 23 november stierf pater Joseph Le Boulch, een Benedictijner monnik en spirituaal van Ecône. Een groot spreker, zeer bekend in religieuze gemeenschappen en parochies van Frankrijk. Vanaf 1937 predikte hij meer dan 1000 grote conferenties (retraites, missies, recollectiedagen). Hij sloot zich in 1975 bij aartsbisschop Lefebvre aan. Met toestemming van zijn superieuren verliet hij zijn geliefde, zeer oude abdij van Landevennec, die kan bogen op een geschiedenis van 15 eeuwen.

Een andere Benedictijn, met een verschillende opvatting van trouw, Dom Gérard Calvet, prior van Le Barroux, brak met de aartsbisschop en veroordeelde de bisschopswijdingen waarbij hij tegenwoordig was, leverde zichzelf uit in de handen van Rome «zonder enige doctrinaire of liturgische concessie.» (!) Maar in 1995 zou hij in Rome de Novus Ordo Mis concelebreren met paus Johannes Paulus II.

Rome, 4 december, 20ste verjaardag van de hervorming van de liturgie. Een Apostolisch Schrijven van de paus zegt dat de hervorming van de liturgie absoluut traditioneel is en overeenkomstig de normen van de Heilige Vaders: «Ad normam sanctorum patrum.» !!

8 december. De zes katholieke bisschoppen wijdden Rusland toe aan het Onbevlekt Hart van Maria.

1989

De Priesterbroederschap St. Pius X begon met een eeuwigdurende H. Mis ter ere van het smartvol en Onbevlekt Hart van Maria, en hernieuwt sindsdien dagelijks haar toewijding aan haar. Er werd dus een begin gemaakt met voortdurende verering en het Allerheiligst Sacrament des Altaars blijft uitgesteld in meerdere huizen van de fraterniteit, iedere dag, over de gehele wereld, zodat de gelovigen voor de volgende intenties kunnen bidden:

1. De terugkeer van Rome en de bisschoppen tot de traditionele doctrine van de Kerk.
2. De heiliging van priesters en van kandidaten voor het priesterschap.
3. Het wekken van priesterroepingen en roepingen voor het religieuze leven.

In één jaar tijds wijdden onze bisschoppen 34 nieuwe priesters. De aartsbisschop, aan wie gevraagd werd of hij ooit ergens aan twijfelde en of hij spijt had van de stap die hij in 1988 had gezet, antwoordde:

«Absoluut niet. Alles was waarachtig providentieel en bijna miraculeus. Ik werd van vele zijden al lange tijd onder druk gezet en ik zou drie of vier jaar geleden al bisschoppen hebben kunnen wijden; het zou zelfs redelijk geweest zijn, maar ik geloof dat God wilde dat de dingen zich langzaam aan zouden ontwikkelen, zodat wij aan Rome en aan de geschiedenis zouden kunnen tonen dat wij alles hebben gedaan wat in ons vermogen lag om autorisatie te verwerven voor traditionele bisschoppen. De gelovigen zullen groter en groter in aantal worden en hun ogen zullen open gaan om uiteindelijk te zien wat de waarheid in deze zaak is. Zij zullen begrijpen dat het heil ligt in de katholieke Kerk en niet in de conciliaire Kerk die meer en meer schismatiek wordt. Ik weet dat mijn naam verwijderd is uit het Pontifical Directory van dit jaar, maar ik hoop dat hij niet is verdwenen uit het directory van Onze Lieve Heer, en dat is wat er toe doet.»

De eerste priesterwijdingen te Winona vonden plaats in het nieuwe seminarie. In Frankrijk werd gestart met een zomercollege voor priesters over theologische onderwerpen. Dat wordt met succes tot op de huidige dag voortgezet.

Rome, september. De paus schreef aan alle moslims van de wereld om hun te zeggen dat hij zich tot hen richt «in naam van dezelfde God die wij aanbidden.»

Terwijl de paus Allah aanbad kwamen op 19 november op Le Bourget 23.000 gelovigen bij elkaar om de Drieëne God te aanbidden en Hem te danken ter gelegenheid van het 60-jarig priesterjubileum van de aartsbisschop.

Italië, 1 december. Catharina Tangari stierf in het seminarie van Albano. Als spirituele dochter van Padre Pio had zij van hem het bevel gekregen haar leven te wijden aan het helpen van priesters en katholieke gelovigen in de communistische landen, door hen bij te staan met geld, medicijnen, boeken en religieuze voorwerpen. Die laatsten om hen te helpen het geloof te behouden. Signora Tangari zette dit apostolaat voort door de priesters van de Priesterbroederschap St. Pius X te helpen tot aan het punt waarop er geen enkel land meer zou zijn in de traditionele wereld dat niet op de een of andere manier door haar generositeit en toewijding was begunstigd. Gezuiverd door een langdurig verblijf in de gevangenissen van Tsjecho-Slowakije onder het bewind van de communistische KGB, was zij niet bang in het openbaar positie te kiezen voor aartsbisschop Lefebvre en zijn werk. Een waarachtig heilige ziel: zij gaat door ons te helpen vanaf haar welverdiende plaats in de hemel.

1990

Ongetwijfeld was het signora Tangari die vanuit de hemel het begin van ons Oost-Europese apostolaat mogelijk maakte. Op 23 mei bezocht pater Schmidberger Hongarije en droeg voor 200 gelovigen de H. Mis op in een kerk van Boedapest.

Op 29 april werd door 10.000 gelovigen in Friedrichshafen het twintigjarig bestaan van de fraterniteit gevierd, maar de aardse kroon van de aartsbisschop was er nog altijd een van doornen. Hij werd door het LICRA (League Against Racism and Anti-Semitism) beschuldigd van racisme en laster. Kardinaal Thiandoum, de Afrikaanse prelaat die priester gewijd was door de aartsbisschop, stelde een gebelgde publieke verklaring op tegen de beschuldigingen en ten gunste van de grote missionaris en aartsbisschop van Dakar, die uit Afrika vertrok, een buitengewone indruk achterlatend. De president van Gabon verdedigde «de goede aartsbisschop die dertig jaar lang in Afrika niets dan goeds heeft gedaan.» Wat een ironie om een prelaat als racist te veroordelen die van Afrikaanse regeringen de hoogste onderscheidingen kreeg, zoals de Equatorial Star of Gabon en de Grand National Order of Senegal, evenals van Frankrijk het Légion d'Honneur vanwege overzeese diensten. Mgr. Lefebvre legde rond deze tijd de laatste hand aan zijn boek The Spiritual Journey (de geestelijke reis).

De Karmelieten verhuisden naar Spokane in de staat Washington. In Ridgefield, Connecticut, maakten de grote aantallen retraitanten ons duidelijk dat er onmiddellijk een nieuw retraitehuis nodig was voor het Zuidwesten.

10 september, Canada. Een schitterend gebouw in Lauzon, Quebec, huisvest de grote Holy Family-school, die met 42 leerlingen van start ging.

In Gabon woonden 3000 gelovigen de Mis op Eerste Kerstdag in onze missiestatie bij.
Het noviciaat van onze zusters verhuisde ook in deze kersttijd van Armada naar Browerville, Minnesota.

1991

"Tradidi quod et accepi", ("ik heb doorgegeven wat ik heb ontvangen" 

Monseigneur Marcel Lefebvre, emeritus aartsbisschop van Dakar, emeritus bisschop van Tulle (F), onze stichter, overleed op 25 maart, het feest van Maria Boodschap. Het is de dag van de priesterwijding van Ons Heer in de schoot van zijn Moeder Maria, en volgens de antieke martyrologia is dit tevens de dag van de dood van onze Heiland. Op de grafsteen van mgr. Lefebvre hebben wij de woorden gezet die hij wenste: "Tradidi quod et accepi", ("ik heb doorgegeven wat ik heb ontvangen").

Exact een maand later, op 25 april, volgde bisschop Antonio de Castro Mayer hem naar de hemel.

Toen mgr. De Castro Mayer met emeritaat was gegaan, zette zijn opvolger, bisschop Navarro, de systematische vervolging van alle traditionele priesters in Campos voort, verwijderde hen uit hun parochies en dwong hen de nieuwe godsdienst en de nieuwe Mis op. Het katholieke verzet was geconcentreerd rond de persoon van bisschop De Castro Mayer. Na zijn dood hadden zijn priesters en de duizenden gelovigen een bisschop nodig die, zonder persoonlijke jurisdictie te claimen, zijn bisschoppelijke faculteiten zou gebruiken om te wijden, te vormen en onder de katholieke bevolking het geloof hoog te houden in de huidige crisis.

Dit jaar zag ook de dood van Dom Edouard Guillou. Op 19 mei. Hij was Benedictijn en monnik van de abdij van Solesmes, een specialist in liturgie en kunst, auteur op het gebied van geschiedenis en literatuur. Hij was een van de eerste docenten van Ecône in 1974. Hij druppelde bij de jonge seminaristen geleidelijk de liefde in voor de Romeinse liturgie en voor Dom Prosper Guéranger, auteur van Het Liturgisch Jaar. Hij was een man van grote innerlijke overtuigdheid en bezat een nooit aflatend gevoel voor humor. Hij was gewoon te herhalen: «Steek je vlag nooit in je zak!»

In het district van de U.S.A. werd een eigendom verworven in Los Gatos, Californië, ter verwezenlijking van een hoognodig nieuw retraitecentrum.

1992

Vol energie werd het missiewerk begonnen in Oost-Europa: bezoeken aan Boedapest, Praag, Polen, Litouwen, de Oekraïne en Rusland. Rondreizende missionarissen van de broederschap bezochten ook Kenya, Sri Lanka (Ceylon) en de Dominicaanse Republiek. Om de Heer van de wijngaard met aandrang te smeken werkers in het veld te sturen lanceerde de broederschap een roepingenkruistocht.

14 januari. Pater Spiq, een Dominicaan, internationaal befaamd geleerde en kenner van de H. Schrift, overleed in Zwitserland. Ook hij behoorde tot de vroegste professoren die mgr. Lefebvre hielpen de eerste seminaristen te vormen.

In de U.S.A. werd op 13 mei (dag van de eerste verschijning te Fatima) het Regina Coeli House (Huis van de Koningin des Hemels) officieel geopend. Pater Schmidberger zegende het nieuwe moederhuis van het district in en wijdde het district van de Verenigde Staten van Amerika toe aan het Onbevlekt Hart van Maria.

Kardinaal Oddi dook plotseling in het seminarie te Ecône op. Na bij de graftombe van mgr. Lefebvre te hebben gebeden, riep hij in zijn unieke flamboyante Italiaanse tongval uit: «Dank u wel, monseigneur! Dank u, aartsbisschop!»
Pater Schmidberger schreef hem korte tijd later:
«Er zijn drie niveaus, eminentie, in de huidige crisis:

1. wij moeten erkennen dat wij in een zeer ernstige crisis leven en niet in een nieuw Pinksteren van de Kerk;
2. wij analyseren de fundamenten van deze crisis met gebruikmaking van de leerstukken van de pausen van de laatste twee eeuwen, omdat de crisis niet slechts een kwestie van het Latijn is;
3. we trekken conclusies en nemen ook concrete maatregelen, zodat we niet op Platonisch niveau blijven steken. Aartsbisschop Lefebvre en bisschop De Castro Mayer arriveerden op dit derde niveau op 30 juni 1988.»

De eerste priorij van de Filippijnen werd op 18 augustus in Manilla gevestigd.

Op 3 september consacreerde bisschop Williamson de prachtige kerk van St. Pius X in Cincinnati, Ohio.

Brussel, 13 september. Kardinaal Danneels inviteerde 300 godsdienstige leiders, christenen, boeddhisten, joden, moslims, Hindoes, animisten, om voor de wereldvrede te bidden. Daarmee wees hij af dat onze Heer Jezus Christus de enige is die vrede in de wereld kan brengen. Boeddha, Allah, Krisjna, donate nobis pacem. De priesterbroederschap organiseerde een concentratie katholieken voor een ceremonie van eerherstel voor de zonde van de kardinaal, waarbij alle staties van de Kruisweg in het openbaar werden gebeden.

Buenos Aires, 12 oktober: het congres van het 5de eeuwfeest van de ontdekking en de kerstening van Amerika bracht illustere sprekers bij elkaar die de nadruk legden op de noodzaak van herkerstening van het grote continent dat Columbus en koningin Isabella opdroegen aan Christus Koning.

1993

In het Saint Thomas Aquinas Seminarie te Winona kwamen 41 priesters bijeen voor de derde jaarlijkse bijeenkomst voor priesters (Annual Priests Meeting) van de U.S.A.

Het generalaat (algemeen moederhuis) van de congregatie verhuisde naar Menzingen in Zwitserland, in het kanton Zug.

Het conservatieve internationale magazine Trenta Giorni (30Dagen) publiceerde twee interviews en een artikel die onze doctrinaire positie uiteenzetten.

De betrekkingen met Oost-Europa intensiveerden. Ecône kreeg bezoek van drie bussen met 110 Oekraïners aan boord en 20 Russen brachten een week in het seminarie van Zaitzkofen (Beieren, omg. Regensburg) door. Onze priesters begonnen met bezoeken aan Albanië, Wit-Rusland en de Baltische landen.

Pater Paradis, een bejaarde Canadese priester, in Shawinigan sinds 1985, ging zijn eeuwige beloning tegemoet. Op 21 mei voltooide onze pater Henri La Praz zijn Calvarië op aarde: honderddertig operaties waarvan 80 onder algehele narcose en een aanzienlijk aantal van de laatste operaties zonder enige anesthesie tekenden een leven van blijmoedig lijden, dat van pater La Praz een priester en een slachtoffer maakt als onze Heer Jezus Christus. Een buitengewone en unieke ziel.

Gedurende de zomer volgden 400 retraitanten de vijfdaagse Ignatiaanse retraite, gepreekt in Zuid Amerika.

De onvermoeibare pater Schmidberger herhaalde zijn leus weer eens in een brief aan de leden van de priesterbroederschap:

«Wij zijn niet liberaal noch schismatiek: wij zijn katholiek, Rooms Katholiek. Wij willen de erfgenamen zijn van St. Thomas van Aquino, van de Heilige Paus Pius V, van de Priesterbroederschap van de Heilige Pius X. Wij zijn de zonen van aartsbisschop Lefebvre. Wij willen geen enkele bijzondere spiritualiteit, wij maken die van de Heilige Kerk van onze Heer Jezus Christus, Priester en Slachtoffer, Profeet en Koning, tot de onze. De heiligheid van de Kerk kan niet worden gevonden in de nieuwe liturgie, in het relativistische oecumenisme noch in de naturalistische laïcisering van de naties. De heiligheid van de Kerk ligt in de Heilige Traditie.»

En zo gaat het werk van de traditie voort en onze priesters onderwijzen alle landen. Dit jaar bezochten zij op regelmatige basis Moskou, Denemarken, Zweden, Noorwegen en Guatemala, en, op dezelfde tijd dat er een huis werd gekocht in Fatima, juist achter de basiliek van Onze Lieve Vrouw, opende de generaal overste een moeder-priorij in Oostenrijk als uitvalsbasis voor de zorg voor de geestelijke noden van heel oostelijk Europa, om van daar uit ons apostolaat in dit immense gebied te coördineren.

1994

In juli kwam het Generaal Kapittel van de Priesterbroederschap St. Pius X bijeen te Ecône om een nieuwe generaal overste te kiezen in de persoon van bisschop Bernard Fellay. Na een retraite kozen de 40 deelnemers aan het kapittel de nieuwe algemeen overste en zijn assistenten en vier dagen lang bespraken zij de problemen en de uitdagingen van het wereldwijde apostolaat van de priesterbroederschap. Alle aanwezigen hernieuwden de toewijding aan het Onbevlekt Hart van Maria en het kapittel eindigde met de intronisatie van het Heilig Hart van Jezus in ons werk.

Een nieuwe encycliek verduisterde en verwarde de Kerk op 6 augustus: Veritatis Splendor, een document van liberale strekking, dat een naturalistische interpretatie voorstelt van de mysteries van de Menswording en de Verlossing, met een antropocentrische moraal, gebaseerd op de waardigheid van de mens en op de vrijheid van geweten. Een voortreffelijk meesterwerk van duisternis en dubbelzinnigheid.

Het werd 21 augustus. Abbé Coache, waarschijnlijk de laatste grote figuur, de laatste der mohikanen van het oude verzet, stierf vredig. Hij was doctor in canoniek recht en sinds vele jaren pastoor. Hij werd door zijn bisschop verbannen omdat hij doorging met de traditionele Sacramentsprocessie in zijn parochie. Door zijn publicaties en zijn pelgrimages naar Rome en Lourdes, was abbé Coache een grote steun voor de traditionele zaak.

1995

De Oude Garde gaat en laat het werk aan de jonge soldaten over. Op 12 mei gaf in Frankrijk pater Barcelonne zijn ziel op 94-jarige leeftijd aan God terug. Hij werkte 27 jaar in China, tot zijn verbanning door de communisten in 1952. Daarna was hij missionaris in Brazilië, en raad eens waar? Juist, in Campos. Hij keerde naar Frankrijk terug en bracht zijn laatste 10 jaren door in de Saint Nicholas du Chardonnet, waar hij de warm toegenegen bijnaam "de Patriarch" droeg. Als laatste woorden schreef hij in zijn testament:
«De enige gunst die ik vraag is te sterven in een daad van volmaakte liefde en totale overgave aan de oneindige genade van God.»
Hij was tot aan het einde trouw aan de H. Mis van de 73 jaren van zijn priesterschap.

Op 25 januari overleed novicemeester pater Urban Snyder, monnik van de Trappistenabdij van Gethsemani in Kentucky. Hij was een van de priesters die in de Priesterbroederschap St. Pius X werden geïncardineerd door de Heilige Congregatie voor de Religieuzen. Van 1972 tot 1976 doceerde hij te Ecône.

De pauselijke encycliek Ut Unum Sint consacreerde de oecumenische manie onder het ontoelaatbare geloof dat «De geest van Christus niet-katholieke Kerken gebruikt als middelen tot heil.». Na Vaticanum II was het oecumenisme een vrome wens. Na Ut Unum Sint is het oecumenisme een bevel voor de hele Kerk.

Terwijl het moderne Rome dieper en dieper wegzinkt in de duisternis der verwarring gaat de Priesterbroederschap St. Pius X kalm, rustig en zeker voort met haar verlichte werk onze gekruisigde Heer te prediken en zielen naar de hemel te geleiden.

In het voorwoord van zijn Spiritual Journey schreef aartsbisschop Marcel Lefebvre een geheimzinnige en ongewone alinea:

«Alvorens in de boezem van de Heilige Drievuldigheid binnen te treden, zal het mij toegestaan zijn de droom te realiseren waarvan God mij op een dag in de kathedraal van Dakar een glimp toonde. De droom hield in, vòòr de progressieve degradatie van het priesterlijk ideaal, dit door te geven in al zijn doctrinaire zuiverheid en in al zijn missionaire liefde; het katholieke priesterschap van onze Heer Jezus Christus, juist zoals Hij het schonk aan zijn apostelen, juist zoals de Kerk van Rome dat altijd heeft overgedragen tot aan het midden van de twintigste eeuw.»